- Achter je beeldscherm is er een wereld die doordraait. Solo ligt in zijn geheel niet stil, ook al lijkt er niet veel te gebeuren. Op het moment wordt de laatste hand gelegd aan de eerste release van Solo in Duitsland. Een cd met het beste werk van de eerste drie platen die uitkomt in november. Een uitgave met wat bijzondere tracks. Zo staat de versie van Boys (Summertime love), zoals opgenomen voor Claudia's vakantie bandje en de originele (een andere versie) van Right here op de cd.
Voor het project Zingende Beelden maakt Michiel melodieën en muziek bij teksten van oa Gérard van Kalmthout en Paul Feld. Deze gezongen monologen worden uitgevoerd op 29 augustus, 5 september en 11 september.
In de zomer staan er enkele optredens in gepland. Op 27 augustus treedt Solo op op het Flachland festival te Berlijn.
14 september opent Solo in Ekko (Utrecht) voor zijn grote held Damien Jurado. 18 september speelt hij in Essen (D) op Brachen Siedlung ism De Wintertuin. Dit wordt de week erop op 24 september herhaald in Duisburg (D). Dit alles is een opmaat voor de tour die in november en december volgt in Duitsland.
Ondertussen lopen de opnamen door van de nieuwe Solo die in begin 2011 bij Excelsior Recordings zal verschijnen. Luister naar de invloeden voor die nieuwe Solo op Spotify account MichielFlamman.
- Brazilië, 4 april 2010
Je kunt je afvragen in welke bochten je je moet wringen om te bereiken wat je wilt. Afsnijden lijkt de snelste. Dat is ook zo. Sven Kramer reed de snelste tijd van de 10 kilometer op Olympische Spelen in Vancouver. Maar als je naar Brazilië gaat en specifiek Itacáre, dan ben je gedoemd de buitenbocht te nemen.
Op zaterdagmiddag vetrokken Maarten en ik met de trein naar Schiphol om daar Jesse te ontmoeten bij vetrekhal 2. Dat was om 15.43. Het regende en we kwamen beiden met natte schoenen aan op perron 9. Nu is het 35 uur later en we hebben meer dan de halve wereld gezien (vanuit de luch) en lopen op slippers.
Goedkope tickets komen tegen een prijs en dat blijkt er een van afstand te zijn. Want wie zou bedenken dat om in het paradijs te komen je naar Rome vliegen moet, om kwart voor 5 ’s ochtends in Sao Paulo zal arriveren, je met een twee uur durende vlucht door naar Salvador gaat en je dan nog eens 6 uur in een busje over etterlijke hobbels en minstens 300 drempels moet laten vervoeren, om 28 uur na vertrek, in Itacáre aan te komen. Vooral als je bedenk dat je al twee keer over die idyllische plek bent gevlogen. Het moderne reizen heeft zo zijn voor- en nadelen.
Maar is het het waard? Ja dat is het. Vliegen is een tijdmachine, je weet niet wat je onderweg mist, het bestaat eigenlijk niet. Ja, er is iets met een film op een klein schermpje, je slaapt wat, merkt elke beweging van buurman of -vrouw en eet uit een zilverfoliebakje, lauw eten. Hoe anders is de aankomst op Salvador Airport. Een schitterend futuristisch gebouw en, voor iedereen die al eens naar de tropen vloog, de herkenbare klap van warmte en vochtigheid bij het verlaten van het toestel. Daarna volgt een reis via dorpjes, langs mooie mensen, door adembenemend Atlantisch oerwoud en scherpe bochten, die hortend en stotend genomen worden. Tel daarbij de levensbedreigende inhaalmanoeuvres en het beeld is compleet. Onze, nog immer, naamloze chauffeur en diens vriendin, namen ons mee op deze trip. Prachtig. We zijn ergens anders dan in Nederland, dat is duidelijk.
Itacáre is mooi, paradijselijk. De stranden vooral. 30 man in de branding surfend, om tien voor 6, vijf minuten voor zonsondergang. De hoofdstraat is toeristisch, te toeristisch, maar de sfeer is gemoedelijk en de Caparinhas smaken goed. Net als de sigaretten waarvan we er onderling minstens 40 ophebben. Morgen wacht de zee en de opname apparatuur.
Vergeten ben ik dan nog de lekkere lunch en het paasfeest dat uitbundig en met hele harde muziek gevierd werd. Het hanengevecht in onze achtertuin, de muziek die nu begint op 40 meter afstand, het ijskoude bier en het fantastische boek (Nick Kent’s - Apathy for the devil) dat ik in het vliegtuig las.
Afgelopen weekend speelden Reyn en Solo samen een optreden. Het laatste nummer van de set was Prayer For The Gun, na 3 jaar eindelijk weer eens live te horen. Het is een prachtige versie geworden. En nu ook hier te zien en horen.- Soundabout is een project over Steden, muziek en mensen. Denk bij die laatste vooral aan muzikanten. Een aantal maanden geleden, voor de winter, namen ze een Soundabout op met Michiel van Solo. Deze is nu als eerste online gekomen.
Kijk hier voor deze reportage van Anne Broekman en Gerben Schmidt.
- Het optreden in de Dwaze Zaken van 22 maart gaat een nieuwe datum krijgen. Dit concert gaat nu niet door. De 21ste maart speelt Reyn nog steeds "tegen" Solo in Hoorn. Dus wie weet tot dan!
In maart speelt Solo twee keer in Amsterdam.
De 6e maart in samenwerking met De Wintertuin in Perdu. De voorstelling met dichters en muziek heet Nu u!
Op 22 maart is er een concert in Dwaze Zaken. De twee optredens zijn zeer verschillend. In Perdu draait het om poëzie en speel ik twee gedichten die ik op muziek heb gezet. Terwijl in Dwaze Zaken veel nieuw repertoire zal langskomen.
Daarnaast zal Michiel 21 maart een "gevecht" met Reyn Ouwehand aangaan. Reyn is producer (hij produceerde voor Solo, Selection), maar ook een zeer getalenteerd muzikant. Hij organiseert avonden in Huis Verloren te Hoorn. Daar speelt hij onder de naam "Reyn vs ...." met muzikanten nieuwe uitvoeringen van bestaande nummers. Deze keer is Solo de gelukkige! Het wordt vast heel bijzonder.- Op de ochtend van ons vertrek naar Berlijn, worden we door Paco gefeteerd op ei met spek en een heerlijk broodje knoflook, tomaat en speciale (van zijn vader uit Spanje gekregen) olijfolie. Wederom toont hij zijn gastvrijheid.
De reis naar Berlijn gaat voorspoedig. Opnieuw door een wit landschap. Naarmate we de Duitse hoofdstad naderen wordt het kouder. De kachel in de auto moet omhoog. Landklimaat.
We rijden met gemak naar Nick en Mick, twee vrienden van Ronald. Ze wonen in een prachtig appartement in Neuköln. Via twitter en facebook maken we meteen een afspraak met Rutger (van About) en Allert (geluidstechnicus van T-Raumschmiere en ook regelmatig voor Solo) voor de avond. In Madonna Bar komt ook Thomas Azier binnen, leuk! Thomas woont nu zo'n anderhalf jaar in Berlijn. Ik ken hem uit Leeuwarden, waar hij student was aan de Academie voor Popcultuur. Hij ontwikkelt zich op een zeer inspirerende manier.
De kroeg is warm en de gesprekken zijn fijn. De stad zit erin. Het wordt niet heel laat, maar ook niet vroeg, wel wordt het koud.
Op dinsdag heb ik een gesprek met een Nederlandse boeker die vanuit Berlijn werkt. We hebben afgesproken in Wohnzimmer midden in Prenzlauerberg. Vannacht was het min 20 en dat voel je overdag ook. We spreken over een tour na de zomer. Ja Duitsland bevalt me, zodat ik er graag meer wil spelen.
De middag vul ik met een ondergrondse tour. Het museum Berliner Unterwelten bevindt zich onder U-Bahn Gesundbrunnen. Ik had een tip gekregen en die tip valt goed uit. (dank je wel Vincent!) In de tweede wereldoorlog werden er schuilkelders gebouwd in de voormalige omkleedruimten van U-Bahn bouwers. Het is een benauwde plek, zeker als je bedenkt dat er soms wel 3000 mensen in een ruimte, die gebouwd was voor 1400, verbleven. Met maar 3 heren- en 6 vrouwentoiletten. Die niet toilet mochten heten, want een Frans woord! Zo mocht het Engelse WC ook niet. Dus heette het Abort...
De verf die men op de muur schilderde nam licht op en gaf licht af. Zo sterk zelfs dat als het licht uit was je een krant kon lezen. De verf was zwaar giftig, want zat vol met zware metalen. En dat is nog steeds zo. Het geeft niet zoveel licht meer als vroeger, maar het werkt nog steeds, 60 jaar na dato!
's Avonds spelen we in Intersoup onze laatste optreden. Het is bijna voorbij. De zaal is vooral gevuld met Nederlanders. Bij het laatste nummer van Tududuh voel ik dat het bijna over is. Ben blij dat het zo goed ging, maar voel pijn vanwege het feit dat het einde nadert. Ik speel goed, maar ik merk dat mijn verhalen, bij de introductie van de songs, minder goed gaan. Zou dat iets met de Nederlanders te maken hebben? Misschien.
We drinken nog wat. Op weg terug naar het appartement stap ik uit, na goedkeuring en lichte druk van Ronald en Rutger, om nog wat te gaan drinken op Oranienstrasse. Het is 7 uur 's ochtends als ik de kroeg uit kom, de vrieskou in. Ja dat kan in Berlijn, een doodgewone dinsdagavond. Ik ga nog een ontbijtje halen op Alexanderplatz. De U-Bahn is vol met mensen die net opgestaan zijn, op weg naar werk en school. Toch voel ik me goed het is hier fantastisch.
Thuis gekomen "slaap-droom" ik een paar uurtjes. Slaap is overschat. Als we boodschappen voor een dank-je-wel maaltijd voor Nick, Gemma (zijn vriendin) en Mick halen, begint het te sneeuwen. Mooi..., er daalt een rust over Berlijn.
De laatste avond breng ik op de bank door, want een week optreden in Duitsland (en in mindere mate drinken en roken) en een nacht doorhalen hebben me toch geraakt. Ik ben uitgeput. Ja, het was prachtig.
Dank je wel Ronald, Mick en Nick (Berlijn), Beate (Göttingen), Paco en Anja (Hamburg), Stefan en Steven (Haldern).
|
